Spektakl inspirowany jest japońską filozofią zen oraz estetyką kultury Japonii. W poetyckiej, symbolicznej przestrzeni scenicznej pojawiają się m.in. tradycyjne instrumenty japońskie – bębny taiko, misy dźwiękowe, dzwonki oraz flet shakuhachi. Scenografię współtworzą maski, katany, fontanna, drewniana świątynia inspirowana Fushimi Inari Taisha oraz drzewo wiśniowe, budujące sugestywny, medytacyjny świat spektaklu.
Na scenie występują tancerze-aktorzy z niepełnosprawnościami, którzy poprzez ruch, rytm i performans zapraszają widzów do wspólnego doświadczenia sztuki. Publiczność aktywnie uczestniczy w wybranych działaniach scenicznych, m.in. poprzez grę na udostępnionych instrumentach, stając się częścią performatywnego „korowodu".
Przed rozpoczęciem przedstawienia widzowie wprowadzani są w kontekst kultury japońskiej oraz strukturę spektaklu, co pozwala na głębsze i bardziej świadome przeżycie wydarzenia. Po spektaklu publiczność zostaje zaproszona na scenę – można z bliska zobaczyć instrumenty, przymierzyć maski, obejrzeć japońskie miecze oraz samodzielnie spróbować gry na bębnach taiko, misach dźwiękowych czy deszczownicach. To doświadczenie sensoryczne, edukacyjne i integrujące – spotkanie z materią teatru, muzyki i tańca.
Spektakl realizowany jest w przestrzeni Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością.
Komentarze