Fortepian, który chwilami brzmi jak perkusja, bas czy elektronika, i koncert, który bardziej przypomina proces niż zamkniętą formę – performance „Przepływy. Preparo Piano” Barbary Drazkov, zaprezentowany 28 kwietnia w Bałtyckim Porcie Kultury, był jednym z najbardziej nieoczywistych wydarzeń tegorocznego Szczecin Classic.

Scena jako laboratorium

W centrum tego wieczoru znalazł się fortepian preparowany, instrument zmieniony fizycznie przez artystkę poprzez umieszczenie między strunami drobnych przedmiotów. Klamerki, śrubki, filc czy papier nie były tu dodatkiem, lecz narzędziem pracy z brzmieniem. Dzięki nim dźwięk tracił swoją klasyczną tożsamość, otwierając się na nowe barwy i faktury.

Barbara Drazkov prowadziła ten proces z dużą precyzją, budując struktury oparte na powtórzeniach, napięciach rytmicznych i subtelnych zmianach brzmienia. Scena rzeczywiście stawała się laboratorium: miejscem sprawdzania, jak daleko można przesunąć granice instrumentu, do punktu, w którym jego pierwotna tożsamość przestaje mieć znaczenie.

Między koncertem a setem

Choć punkt wyjścia – instrument – był klasyczny, efekt daleki był od tradycyjnego recitalu. Powtarzalność motywów, wyraźny puls i warstwowe budowanie formy przywoływały skojarzenia z muzyką elektroniczną i klubową.

To napięcie: między tym, co zapisane i wyuczone, a tym, co powstaje w czasie rzeczywistym, budowało dramaturgię całego występu. Publiczność nie tyle śledziła kolejne utwory, co uczestniczyła w rozwijającym się procesie dźwiękowym.

Przestrzeń otwarta

„Przepływy. Preparo Piano” wpisały się w ideę tegorocznej edycji festiwalu Szczecin Classic – „Nieskończoność”, rozumianą jako ciągłe odnawianie się muzyki i jej form. Performance Drazkov pokazał fortepian jako instrument niezamknięty, podatny na zmianę, reinterpretację i eksperyment.

To propozycja, która poszerza sposób słuchania: zamiast rozpoznawalnych form – skupienie na brzmieniu, zamiast gotowych znaczeń – otwartość na doświadczenie.