To zaproszenie do spojrzenia poza normatywne schematy, które medykalizują i stygmatyzują odmienność. Poprzez pokaz prac neuroodmiennych osób artystycznych chcemy pokazać, że sztuka może być przestrzenią schronienia i siły, otwierającą nowe drogi współistnienia, alternatywne kierunki ekspresji i relacji. Migotliwość synaps stawia w centrum bogactwo neuroodmiennych doświadczeń i refleksję nad życiem oraz twórczością poza modelami zaburzeń i deficytów.
Spójrz w niebo nocą. Czy o gwiazdach powiesz, że są normalne?
Co by było, gdyby nasze umysły były konstelacjami gwiazd? Czy wciąż będziemy mieć wobec nich oczekiwania?
Migotliwość Synaps to zaproszenie do myśloczucia o sobie i otaczającym świecie nie poprzez normy i deficyty, a poprzez paradygmat neuróżnorodności, rozumianej jako zróżnicowanie ludzkich umysłów i unikalnych sposobów tego, jak myślimy, czujemy, działamy i funkcjonujemy. Zaproszenie do zmiany soczewki normy na soczewkę potrzeb; podważenia paradygmatów patologii, według których każde zachowanie czy reakcja odbiegająca od normy stanowi zaburzenie. Dysponujemy medycznymi katalogami symptomów chorobowych i długimi listami zachowań „normalnych” i „nieprawidłowych”. Jeśli Twoje synapsy migoczą poza standardem, należy je naprawić. Masz zmienić swoje zachowanie, dostosować się do przyjętych norm sprawności, gramatyki produktywności i logiki efektu. W społecznej neuronormie mamy do czynienia z jasnym podziałem: neurotypowy umysł to taki, który się wpasowuje; neuroodmienny - to ten, który odbiega. Ciałoumysł działa na spektrum od wysokofunkcjonującego do niefunkcjonującego w dominujących strukturach.
Co by było, gdyby zachwycić się migotliwością wielozmysłowych percepcji świata? Uznać gwiazdy kruchości i chaosu myślenia? Docenić procesualność i odrzucić opresję wielozadaniowości oraz presji wytrzymałości?
W codzienności neuroodmiennego doświadczenia normy działania i funkcjonowania doprowadzają do przeciążeń, przytłoczenia i cierpienia. Narzucone powinności i sztywne ramy wymagają nieustannej adaptacji. Niemożność dostosowania się powoduje izolację, nierzadko samotność i wypalenie. Schronienie się w bezpiecznej przestrzeni daje szansę na regulację od nieznośnych bodźców. Osoby artystyczne dzielą się na wystawie swoimi doświadczeniami przeciążeń i przebodźcowań oraz umożliwiają doświadczenie wyciszenia i regulacji. W przestrzeni wystawy prace rozpięte są między nadmiarem bodźców a miejscem odpoczynku od hałasu schematów, zapraszając do towarzyszenia w neuroodmiennym doświadczeniu.
Co by było, gdyby zmienić bieg komety? Uszanować wszelkie konstelacje? Znieść konieczność ukrywania i tłumienia wrażliwości?
Sztuka jest przestrzenią schronienia, źródłem siły do kwestionowania normatywnych porządków. Może otwierać nowe ścieżki współistnienia, wskazywać inne kierunki ekspresji i relacji. Migotliwość Synaps zaprasza do wejścia na ścieżkę poza neuronormatywne schematy. (tekst kuratorski)
Komentarze