Centralne miejsce w programie zajmuje Stabat Mater Romana Padlewskiego – najdłuższy i najbardziej rozbudowany utwór wieczoru. Kompozycja powstała w 1939 roku. Padlewski łączy w niej klasyczną łacińską sekwencję z ekspresją XX-wiecznego języka muzycznego. Gęsta faktura, silne kontrasty dynamiczne i emocjonalna intensywność sprawiają, że to nie tylko dzieło religijne, ale też świadectwo dramatycznego czasu. Obraz tego samego roku dopełniają Dwa motety – utwory krótsze, ale stylistycznie spójne, będące częścią tej samej niedokończonej opowieści.
Drugą oś programu wyznaczają trzy kompozycje inspirowane pieśniami kurpiowskimi – autorstwa Romana Maciejewskiego, Stanisława Moryty i Henryka Mikołaja Góreckiego. Choć wszystkie czerpią z tego samego źródła, różnice w podejściu kompozytorskim są wyraźne: Maciejewski stawia na prostotę i subtelność, Moryto operuje większą siłą narracyjną, Górecki – kondensacją i lapidarnością. Wspólne korzenie stają się tu punktem wyjścia do trzech bardzo różnych spojrzeń na tradycję.
Komentarze