Punktem wyjścia dla wystawy są teksty Georgiego Gospodinowa, Urszuli Kozioł, Andrei Gibson oraz Sogyala Rinpoche, zestawione z pracami Zofii Broniek, Danuty Dąbrowskiej, Ryszarda Góreckiego, Jerzego Zygmunta Grzegorskiego, Saito Makoto, Augusta Ludwiga Mosta, Bartka Otockiego i Leszka Sobockiego (z kolekcji MNS) oraz Grzegorza Klamana (z kolekcji Zachęty Sztuki Współczesnej w Szczecinie). Towarzyszą im materiały prywatne: zdjęcia rentgenowskie, dokumentacja medyczna, codzienne przedmioty, takie jak termos do herbaty – ślady konkretnego doświadczenia towarzyszenia osobie umierającej.
Centralnym motywem wystawy jest herbata. Symbolizuje obecność i troskę, a zarazem oswaja nieuchronność odchodzenia. W geście zaparzania i podawania napoju – prostym, powtarzalnym, cielesnym – spotykają się porządek codzienności, język medycyny, poezja i sztuka. Dzieła muzealne i fragmenty literatury wprowadzają perspektywę kulturową i filozoficzną, natomiast materiały prywatne zakotwiczają refleksję nad śmiercią w doświadczeniu jednostkowym, intymnym i relacyjnym.
Ekspozycja prowadzi widza od procesu przygotowania herbaty, poprzez uważną obserwację odchodzącego ciała i zanikanie zmysłów, ku przestrzeni ciszy i pamięci. Wystawa tworzy bezpieczną przestrzeń refleksji nad umieraniem jako procesem – umożliwia osobom odwiedzającym odnalezienie własnych skojarzeń, emocji i rytuałów. Jest zaproszeniem, by spojrzeć na odchodzenie nie jako na jednorazowe wydarzenie, lecz na sekwencję gestów troski i uważności – praktyk, które w codzienności pozwalają odnaleźć najgłębszą formę obecności przy drugim człowieku.
Komentarze