Tommy Emmanuel zabrał szczecińską publiczność w żywiołową podróż przez bluesa, swing, gypsy jazz i polkę. Australijski mistrz gitary akustycznej tryskał energią i dzielił się znakomitym feelingiem podczas swojego pierwszego koncertu w Szczecinie 17 listopada. „Mam nadzieję wrócić do tej pięknej sali koncertowej” – rzucił na do widzenia po bisie, podczas którego zagrał wzruszającą i kameralną interpretację „What a Wonderful World” Louisa Armstronga.

Choć bis był kameralny, trzeba powiedzieć, że w szczecińskim występie Emmanuela od początku dominowała żywiołowość. Gitarzysta rozpoczął koncert z taką energią, jakby była to jego pierwsza trasa koncertowa w życiu. Liniom melodycznym towarzyszyła zdecydowana gra rytmiczna, wykorzystująca pudło gitary – a niekiedy każdą jej część.

Motoryka 71-letniego Australijczyka mogła zachwycić niejedną osobę z publiczności i zawstydzić o wiele młodszych adeptów gitary, a domyślam się, że na widowni szczecińskiej filharmonii było ich wielu. Powszechnie uważany jest bowiem za wzór akustycznego gitarzysty. 

Emmanuel pomiędzy kompozycjami i improwizacjami nie czekał nawet na koniec braw, tylko w swoim stylu zaczynał grać kolejne utwory jeszcze w trakcie oklasków. Zarażał przy tym dobrą energią, którą po prostu było po nim widać.

„Też przyszedłeś na mistrza świata?” – usłyszałem przed koncertem przypadkowy fragment korytarzowej rozmowy w filharmonii. Pytanie okazało się chyba najlepszą syntezą występu, jaką można było wypowiedzieć.

Kiedy grał – grał całym ciałem. Technika, którą się posługuje, nazywana fingerstyle, już sama w sobie zakłada maksymalne wykorzystanie dłoni gitarzysty do budowania bogactwa różnorodnych dźwięków. Naturalną konsekwencją tego były liczne „momenty” perkusyjne, które Emmanuel mocno akcentował i łączył z luzem, elementami zaskoczenia oraz zabawy – ku uciesze publiczności nagradzającej to brawami. Nie wiem jednak, czy ktoś spodziewał się, że czeka nas nawet solo perkusyjne – a takie też pojawiło się tego wieczoru tuż po utworze „Mombasa”.

Gitarzysta często przechodziło od jednego muzycznego tematu do następnego, jakby szybko nudził się jednym klimatem i chciał przejść do kolejnego. Łączył energię, szybkość i efektowne pochody dźwięków z zadumą, kameralnością i nastrojowym brzmieniem flażoletów. 

Australijczyk zagrał między innymi utwór „Gdańsk” ze swojej ostatniej płyty „Living in the light”. Jak sam mówił, ludzie często pytają go, co znaczy „Gdańsk”. Wtedy tłumaczy im, że to piękne polskie miasto, a kompozycja powstała po wizycie w nim. 

Nie zabrakło mieszanki interpretacji utworów The Beatles. Po swojemu zinterpretował m.in. „Here comes the sun” i „While my guitar gently weeps”. 

Jedną z nastrojowych kompozycji tego wieczoru w Szczecinie była „Angelina”, którą Tommy Emmanuel napisał po tym, gdy urodziła mu się druga córka. Jak mówi w swoich wspomnieniach, wtedy było to najpiękniejsze, co mógł napisać. Angelina ma  już dziś 27 lat.

W ostatniej fazie koncertu Emmanuel zaprosił na scenę Frano Livingstona, młodego chorwackiego gitarzystę, który supportował go tego wieczoru. Wspólnie wykonali temat z pogranicza swingu i gypsy jazzu oraz polkę. Co ciekawe, Livingston grał na gitarze podarowanej mu niegdyś przez samego Tommy’ego Emmanuela. 

Po owacjach na stojąco przyszedł czas na bis, na który australijski gitarzysta miał osobny plan. W niezrytmizowany sposób zinterpretował klasyczny temat „What a wonderful world” i zostawił wszystkich, którzy przyszli go posłuchać do szczecińskiej filharmonii, z pięknymi wspomnieniami.