Mierosławskiego to ulica na osiedlu Nowe Miasto, odchodząca od ul. Dąbrowskiego w kierunku granicy z Pomorzanami. Pozostałości dziewiętnastowiecznej fabryki można znaleźć na jej końcu. U stóp skarpy, na szczycie której wybudowano Osiedle Polonia.
Część prywatna budynku jest po lewej stronie, a miejska po prawej. Do części prywatnej prowadzi utrzymana w czystości droga, do części miejskiej trzeba przedzierać się przez zarośnięty ogród wypełniony stosami śmieci i wrakami samochodów. Lokatorzy zostali stąd wysiedleni, ale suszące się pranie może sugerować, że koczują tam bezdomni.
Miejska działka ma 0,3 ha, a posadowiony na niej budynek - 396 m kw. Potencjalny kupiec będzie mógł wprowadzić tam usługi. Dopuszcza się m.in. lokalizację sklepów o powierzchni nie większej niż 500 m kw. Można też zachować zapisaną w dokumentach funkcję mieszkalną, choć historia budynku jest mocno związana z przemysłem.
„Jej początek możemy datować na około 1883 rok”
Tę historię dokładnie opisał Paweł Ziątek, twórca portalu „Szczecin znany i historyczny”. (https://historyczny.szczecin.pl/carl-albrecht-i-jego-fabryka-przy-mieroslawskiego/). Dotarł do informacji, które wskazują, że zachowany budynek może mieć blisko 150 lat.
– Może pochodzić z XIX wieku, gdy już wtedy w tym miejscu na mapach oznaczana jest fabryka. Jej początek możemy datować na około 1883 rok. Na późniejszych mapach oznaczana jest tam fabryka taniego masła i tłuszczów – uważa Paweł Ziątek.
W kolejnych latach opisywano ją też jako Szczecińską Fabrykę Margaryny, Masła i Smalcu. Dużą zmianę przyniósł rok 1913, gdy fabrykę przejął Carl G. Albrecht, uruchamiając produkcję klejów, smarów i farb.
To tylko najbardziej znaczące fragmenty przemysłowej historii tej okolicy, gdyż działało tam dużo więcej przedsiębiorców.
Po wojnie wprowadziły się spółdzielnie pracy
W czasie II wojny światowej zniszczeniu uległa większość okolicznej zabudowy. Uszkodzona została też fabryka, ale jej część przetrwała i znów ruszyła produkcja.
– W 1949 roku przeniesiona została tutaj Spółdzielnia Pracy „Sarma”, która oferowała proszki, lakiery, masy, farby oraz oleje, w tym również aromaty do ciast i olejki perfumowe. Następnie była tutaj Spółdzielnia Pracy „Chemik” – opowiada Paweł Ziątek.
Budynek jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zapisano konieczność utrzymania historycznych gabarytów wysokościowych budynku, a także kompozycji i detalu architektonicznego elewacji.
Komentarze