Zainteresowanie spotkaniem przerosło najśmielsze oczekiwania. Wejściówek zabrakło, chętni próbowali odkupywać je od innych widzów, a w sali pojawiły się dostawki. I choć tego samego wieczoru w Szczecinie gościł również Jakub Żulczyk, publiczności w Pionierze zdecydowanie nie brakowało.
Sam Pionier to jedno z tych kin, w których oglądanie filmów jest poniekąd rytuałem. Bez mlaskania popcornem, za to z atmosferą skupienia na tym, co dzieje się na ekranie – i w widzu. Podczas projekcji „Czasu, który nie nadszedł” na sali panowała cisza. Dopiero gdy po seansie otworzyły się drzwi i pojawiła się Agata Kulesza, zastąpiły ją gromkie oklaski. Krzysztof Spór, dyrektor artystyczny Pioniera 1907, który prowadził spotkanie, przywitał aktorkę z właściwymi sobie humorem i swobodą.
Starość? Najstarsza jest najmłodsza
„Czas, który nie nadszedł” opowiada o świecie, w którym można zatrzymać starzenie się organizmu. Sara, grana przez Kuleszę, nie decyduje się jednak na kurację.
– I ona jest najmłodsza z nich. Mimo tego, że wygląda najstarzej, to ona jest najmłodsza. Ona ma najwięcej energii, najwięcej jej się chce. Tamci wszyscy są uwikłani w jakieś tajemnice, bo nie rozmawiają o wieku, boją się na siebie spojrzeć. Żyją w takim kłamstwie, a Sara jest prawdziwa – mówiła aktorka.
Film szybko sprowokował pytania o to, jak sami radzimy sobie z upływem czasu. Rozmawiano o medycynie estetycznej, presji młodego wyglądu, ale też o tym, że starsi ludzie coraz częściej stają się niewidoczni. I że nawet ze śmiercią nie bardzo potrafimy się już obchodzić.
– Kiedyś były takie domy wielopokoleniowe. Ludzie żyli razem. Ta śmierć babci czy pradziadka była czymś naturalnym i było czuwanie. Dzieci mogły patrzeć. A teraz dzieci próbuje się izolować od tematu śmierci. Natomiast pokazuje się filmy, gdzie tną się piłami. W tym nikt niczego złego nie widzi. A śmierć to jest tabu. O tym się nie rozmawia – zauważyła Kulesza.
Ale aktorka nie pozwalała, by rozmowa na długo robiła się zbyt poważna. Co chwilę rzucała żartem, a sala wybuchała śmiechem. Jak wtedy, gdy opowiedziała o swoim pomyśle na biznes: lustrach wyposażonych w filtry upiększające, które oszczędzałyby nam konfrontacji z prawdziwym odbiciem.
– Jeżeli gdzieś się przypadkiem odbijecie w jakiejś szybie, myślicie, że szyba jest krzywa. Bo w domu przecież macie lustra już z aplikacją upiększającą – żartowała.
„O Jezu, niech oni już biegną!”
Nie zabrakło też pytań o kulisy filmu. W jednej ze scen Sara wchodzi do morza, w którym woda miała zaledwie 8–11 stopni Celsjusza. Produkcja przygotowała dublerkę, która morsuje, ale Kulesza zdecydowała, że wejdzie sama.
– Oni robili zakłady w ekipie, czy wejdę, czy nie – wspominała aktorka.
Ustaliła z filmowcami, że kiedy zanurzy się w wodzie i odwróci w ich stronę, będzie to sygnał, żeby wbiegli z kamerą i nakręcili scenę z bliska.
– Weszłam do tej wody i, szczerze, to było straszne. Odwróciłam się, a oni dalej kręcą z daleka. Myślałam sobie: „O Jezu, niech oni już biegną, niech biegną!”.
Kulesza spędziła w zimnym morzu ponad trzy minuty. Po wyjściu poczuła ogromną euforię. Dopiero gdy ktoś podał jej kubek gorącej herbaty, którego nie była w stanie utrzymać w dłoniach, zaczęła odczuwać skutki wychłodzenia. Zrozumiała też, dlaczego na planie czekało zabezpieczenie medyczne i kaskader w piance, gotowy natychmiast wyciągnąć ją z wody, gdyby zanurzyła głowę.
– Prywatnie w życiu nie weszłabym do tak zimnej wody. Nikt by mnie nie namówił. Ale ja jestem strasznie zadaniowa. Kiedyś przyjaciel próbował nauczyć mnie grać w tenisa. W ogóle mi nie szło, ale kiedy przed rzutem piłki krzyknął „akcja!”, nagle zaczęłam wszystkie odbijać. Jak słyszę „akcja!”, to wydaje mi się, że mogę nawet oszczepem rzucać czy skakać z trampoliny – żartowała aktorka.
„Ja nie gram w Dynastii”
Jedno z pytań publiczności dotyczyło odwagi w podejmowaniu trudnych ról i pokazywaniu się na ekranie bez upiększania.
– Jeżeli mam wyglądać staro i brzydko, to po prostu tak będę wyglądać. Ja przecież opowiadam o ludziach. I ja za pomocą swojej fizyczności muszę opowiedzieć o człowieku. Ja nie gram w „Dynastii” – odpowiadała Kulesza.
A czy czegoś zazdrości młodszym pokoleniom aktorek?
– Nie, nie, nie. One mają ciężko teraz. Muszą mieć Instagramy. Muszą walczyć o zasięgi. Muszą nagrywać self-tape'y. Mogę im zazdrościć jako człowiek, że są młode i że mogą zrobić salto. I szpagat. Ale jak się rozgrzeję, też jeszcze zrobię – żartowała.
Nieco mniej entuzjastycznie Kulesza mówiła o zmianach w samym sposobie pracy aktorów. Wspominała, że kiedyś w teatrze dostawało się Szekspira czy Czechowa i pracowało nad postacią. Dziś częściej oczekuje się improwizowania, sięgania do osobistych doświadczeń, a nawet własnych traum. Nie ukrywała, że brakuje jej takiej tradycyjnej, rzetelnej pracy nad rolą.
Ze szczecińskiej „piątki” do Warszawy. Bez kompleksów
W drugiej części spotkania rozmowa zeszła na szczecińskie wspomnienia. Na sali nie brakowało dawnych znajomych aktorki, również z czasów V Liceum Ogólnokształcącego. Byli też jej rodzice, którzy włączyli się do rozmowy o początkach aktorskiej drogi córki.
Mama wspominała, że pojechała z Agatą na egzaminy do warszawskiej szkoły teatralnej, przekonana, że będzie musiała ją pocieszać po niepowodzeniu. Tymczasem córka przechodziła kolejne etapy i została przyjęta.
Sama Kulesza podkreślała, jak dobre wykształcenie dała jej szczecińska „piątka”. Na studiach w Warszawie nie miała najmniejszego poczucia, że przyjechała z tzw. prowincji. Wręcz przeciwnie.
– Przez tę szkołę byłam bardzo oczytana i świetnie przygotowana do podjęcia studiów – mówiła.
Zapytana, czy myśli o powrocie do Szczecina, przyznała, że zdarza jej się oglądać działki w regionie, najchętniej gdzieś nad jeziorem, choćby w okolicach Czaplinka.
– Ja tu bardzo lubię przyjeżdżać. Uważam, że to miasto jest piękne. I staje się coraz piękniejsze – mówiła o Szczecinie.
I podkreśliła coś,czego nie zmieniła przez wszystkie lata życia i pracy w stolicy: – Zawsze mówię, że jestem szczecinianką mieszkającą w Warszawie. Nigdy inaczej nie powiem.
Autor: Anna Brüske-Szypowska
Komentarze