Kilometr, na którym liczy się drugi człowiek
Aleja platanów na Jasnych Błoniach zna już ten widok: pary ruszające ramię w ramię, przewodników podpowiadających, co czeka kilka kroków dalej, i kibiców, którzy zostają przy trasie, by dopingować również tych ostatnich. Tu nie trzeba być zawodowym biegaczem. Można pobiec, przejść trasę spokojnym krokiem, potrzebować więcej czasu. Ważne, by dotrzeć razem.
Osoba z opaską na oczach powierza partnerowi część swojej orientacji w przestrzeni. Przewodnik uczy się mówić jasno, słuchać i nie wyprzedzać potrzeb drugiej osoby. Niekiedy wystarczy krótkie „teraz w lewo”, innym razem trzeba zwolnić albo po prostu zapytać: „Jak ci wygodniej?”. Właśnie w takich chwilach najpełniej wybrzmiewa sens Biegu w Ciemno: współpraca zamiast wyręczania, uważność zamiast pośpiechu.
Pięć edycji, coraz więcej wspólnych historii
Bieg w Ciemno wyrósł z prostego pomysłu, ale przez cztery dotychczasowe edycje stał się czymś znacznie większym niż sportowym spotkaniem. Wokół wydarzenia zebrali się uczestnicy z niepełnosprawnościami, ich bliscy, rodziny, przewodnicy, wolontariusze, organizacje społeczne i lokalne firmy. Są osoby, które wracają co roku. Są też takie, które dopiero tutaj znajdują odwagę, by spróbować czegoś nowego.
Hasło „Zamknij oczy, zobacz więcej” nie obiecuje, że jeden kilometr pozwoli poznać życie osoby niewidomej. Zaprasza do czegoś bliższego i bardziej prawdziwego: do spotkania, rozmowy i zauważenia drugiego człowieka poza etykietami. Bo czasem najwięcej zostaje z biegu nie na mecie, lecz w pamięci o kimś, kto przez całą drogę był obok.
Komentarze