Przyczynkiem do opowieści artystki jest wątek biograficzny: dorastanie w Szczecinie w bloku z wielkiej płyty na przełomie wieków oraz miejska legenda: pierwsza czarna msza w Polsce miała miejsce w 1986 roku właśnie w Szczecinie, na wieży Bismarcka. W tym samym czasie formowała się subkultura gotycka i black-metalowa, których częścią była nastoletnia wtedy Sakowska, jednocześnie wśród młodych ludzi rozprzestrzeniał się trend na estetykę okultyzmu.
Motywem przewodnim w pracach artystki są niespójne, fragmentaryczne światy i systemy znaczeń - zdradliwe struktury, utrzymujące pozorny ład, ufundowany na rytualnej przemocy, myślenie magiczne schowane za fasadami deklaratywnie racjonalnych instytucji. Sakowska w swoich wizualnych narracjach inspiruje się tekstami autorów takich jak Sylvia Federici czy René Girard, którzy podejmują wątki rytuału ofiarniczego i represji jako narzędzi, które stworzyły współczesny porządek społeczny.
Maryna Sakowska w swej praktyce porusza się między obrazem a obiektem przestrzennym. Korzysta z różnorodnych materiałów i przedmiotów. Powierzchnią malarską są dla Sakowskiej tablice szkolne, podobrazia z dżinsu lub drapaki dla kotów. Liczne postaci w jej przedstawieniach, reprezentujących różne konteksty i estetyki, występują na tłach, wyblakłych, niknących w cieniu, bądź niekompletnych, patchworkowych czy niekoherentnych architektonicznych tworów, sugerujących hierarchię piętrowych struktur. Estetyczna achronologiczność i formalna szkatułkowość w rękach artystki są narzędziami krytycznymi, składnią jej artystycznego języka, który poprzez wielość środków i symboli wyraża splot refleksji i emocjonalnego stosunku do własnego dziedzictwa kulturowego.
Komentarze