Co się stanie, kiedy wampir zmęczony swoim długim życiem postanowi opowiedzieć własną historię spektaklem muzycznym? Kto będzie godzien, by stanąć na scenie u jego boku? Zaginiona przez lata sztuka z genialną muzyką Wojciecha Karolaka wreszcie ujrzy światło dzienne.

Alternatywna, bo komediowa i musicalowa wersja znanej mrocznej legendy jeszcze w listopadzie trafi na deski teatralne. Tym razem Dracula nie będzie przerażającym księciem z wielkim zamczyskiem, ale zmęczonym nieśmiertelnością dyrektorem teatru „Transylwania”, który jako swój łabędzi śpiew chce stworzyć musical o samym sobie.

– Nasz Dracula będzie z gruntu autentyczny, przerażający i zniewalający jednocześnie, ale spojrzymy na niego z nieco innej perspektywy – zapowiada Jakub Szydłowski, reżyser spektaklu. – Zapraszamy tych, którzy chcą się pobać, pośmiać i tych, którzy chcą poznać teatr „Transylwania” od zaplecza.

– Dracula jest już wszystkim zmęczony i znudzony, co też jest przypadłością ludzi zamożnych. Wieczność już mu trochę doskwiera – przyznaje Olek Różanek, odtwórca tytułowej roli. – Uwielbiam przychodzić na próby i wydobywać z siebie coś, o co siebie nie podejrzewałem.

Odnaleziony po latach tekst

Akcja spektaklu osadzona jest w końcówce lat sześćdziesiątych ubiegłego stulecia. Właśnie wtedy Ryszard Marek Groński i Antoni Marianowicz napisali libretto musicalu, który wkrótce uznany został za zaginiony.

– To niesamowite historia, której słyszałem różne wersje. Chcę obstawać przy tej, że libretto zostało przygotowane na otwarcie Teatru Muzycznego w Gdyni, jednak po zmianie tamtejszej dyrekcji plany repertuarowe się zmieniły i tekst nigdy nie został wystawiony – mówi Szydłowski. – Od kogoś innego usłyszałem, że powstał z tego teatr telewizji, ale ostatecznie tego nie nagrano. A teraz po latach Artur Andrus odnajduje tekst w kufrze w domu Marii Czubaszek. 

Tak więc po blisko siedemdziesięciu latach, musical „Dracula!” nareszcie doczeka się swojej teatralnej premiery. Zaadaptowany i odświeżony przez Andrzeja Poniedzielskiego oraz Jakuba Szydłowskiego trafi do szczecińskiej widowni z oryginalną muzyką cenionego polskiego jazzmana Wojciecha Karolaka. 

– Tekst trochę stuningowaliśmy, na miarę oczekiwań dzisiejszego odbiorcy – przyznaje Szydłowski.

„Teatr w teatrze bawi, bo tak naprawdę jest o każdym z nas”

Musicalowy Dracula staje przed nie lada zadaniem. Jak dotrwać do premiery spektaklu o sobie ze sobą w roli głównej, kiedy cały zespół teatru to niespełnione aktorsko i wygłodniałe wampiry? W tym wszystkim nie zabraknie dobrze znanych postaci z powieści Brama Stockera – Jonathana Parkera czy Van Helsinga.

– Teatr w teatrze bawi, bo tak naprawdę opowiada o każdym z nas. Każdy ma, lub miał, jakiegoś wymagającego szefa, w firmie bywają układy, kliki, krążą ploteczki – zauważa Szydłowski. – Bawimy się tymi sytuacjami, które spotykają nas na co dzień w teatrze, ale to bardzo łatwo przełożyć na każde inne środowisko – przekonuje. – Nie musimy się w każdym wampirze od razu dopatrywać Janusza Józefowicza – dodaje ze śmiechem.

Muzyczna podróż po różnych gatunkach

Kierownictwa muzycznego podjął się znany kompozytor i aranżer Janusz Stokłosa, którego aranże szczecińska publiczność Teatr Polskiego może słuchać m.in. w musicalu „Polita”.

– Zanim przyszły nowe orkiestracje, to słyszałem w tych utworach duch filmu „Whiplash” i bardzo chciałem, żeby tego nie zatracić. Nie dość, że nie zatraciliśmy tego, to zyskaliśmy jeszcze pewną filmową lekkość – zdradza Różanek.

Jak przyznaje reżyser, muzykę w spektaklu można podzielić na dwa nurty. W pierwszym utrzymuje się klimat grozy i suspensu. W drugim nie brak typowych songów musicalowych, piosenek wodewilowych i muzyki zapowiadającej trendy lat 70.

– Jest jeden taki utwór, „Żadna droga nie jest za daleka”, który mnie chwycił od pierwszego usłyszenia. Sam komponuję i piszę teksty, dlatego doceniam poprowadzenie frazy, która tu jest fenomenalna – podkreśla Różanek. 

– Mnie bardzo podoba się piosenka „Dracula”. Nie sądziliśmy, że w tym wydawałoby się znanym słowie jest tyle ukrytych znaczeń – dodaje reżyser. – Nie chcę za wiele zdradzać, ale to będzie utwór na przełamanie postaci. 

Przestraszyć i rozbawić wcale nie jest tak łatwo

Jednym z najtrudniejszych zadań, jakie stoją przed artystami, jest oddanie odpowiedniego klimatu, nieustannie balansującego pomiędzy śmiechem a przestrachem.

– Ludziom się często wydaje, że grać komedie, to znaczy grać śmiesznie, ale w ten sposób wychodzi niedobry kabaret – tłumaczy Szydłowski. – Jak chcemy rozbawić, to musimy to zagrać na poważnie, a nie się wygłupiać. Ze strachem jest podobnie – jak jedna osoba na scenie przestanie się bać, to cała iluzja grozy pryśnie. Dużo pomoże też muzyka. Jestem przekonany, że gdybyśmy oglądali film o wampirach bez niej, to głównie byśmy się śmiali, bo trudno utrzymać wiarygodny strach, kiedy dorośli ludzie się podgryzają.

– To jest też niesamowite, ile jest materiałów do przyswojenia, do przeanalizowania, jak te wampiry są przedstawiane w kulturze. Myślałem, że widziałem już wszystko, a tu cały czas pojawia się coś nowego – mówi Różanek.

– Teraz muszę ten mój szalony pomysł tak powiązać z oryginalnym scenariuszem, by widz bez problemu mógł się w tym wszystkim połapać, a do tego dobrze się bawić – przyznaje reżyser. – Mam jeszcze trochę czasu do premiery, by to dopracować. 

Premiera musicalu „Dracula!” w sobotę, 21 listopada. Na wszystkie listopadowa pokazy bilety są już wyprzedane, na grudniowe są jeszcze wolne miejsca.

[1/1]